چه کسی رییس جمهور آینده فرانسه خواهد شد؟

این سئوالی است که مردم فرانسه از همدیگر می کنند. من که شاهد انتخاب شدن فرانسوا میتران در سال 81 میلادی، جشن بزرگ مردمی در شب پیروزی وی و تشکیل دولت اتحاد چپ یا حضور چهار وزیر کمونیست در آن بوده ام، تغییر شرایط اجتماعی، اقتصادی و به ویژه سیاسی و فرهنگی شگرفی در 27 سال گذشته فرانسه را به چشم دیده ام، که امیدوارم فرصت نوشتن برای من و تحمل خواندن برای شما فراهم شود تا به مرور در این جا گذری در این برهه های تاریخ فرانسه داشته باشیم. امروز آن چه به نظرم برای فهمیدن این انتخابات مفید است به زبان ساده و خیلی کوتاه می نویسم.و از تحلیل های جامعه شناسی و تکرار مطالبی که درنشریات فرنگی یا ایرانی تاکنون چاپ شده است دوری می گزینم

مبارزه انتخاباتی ریاست جمهوری در فرانسه از دو ماه پیش وارد مرحله حساسی شد. برای این می گویم مرحله حساس، زیرا در درون احزاب مختلف در مورد نامزدان هریک تعیین تکلیف شد. در حزب سوسیالیست، سگولن رویال که بدون توافق قبلی حزب سوسیالیست خود را نامزد کرده بود سرانجام در مبارزات داخل حزبی پیروزشد و نامزد رسمی حزبی شد که همسرش دبیر اول آن بود. نیکولا سارکوزی وزیر داخله نیز توانست رقبای داخل حزب حاکم ( یو ام پی) از جمله وزیر دفاع و نخست وزیر را به حاشیه بکشاند و با اکثریت آرا نامزد رسمی حزب خود شود. بخش عمده ای از نیرو های چپ که توانسته بودند در رفراندوم قانون اساسی اروپا بر محور رای " نه" متحد شوند، و امید وار بودند با تعیین نامزد مشترک، در کنار نامزد حزب سوسالیست که برنامه های معتدل و میانه روی دارد به یک نیروی جایگزین، "آلترناتیو"ی تبدیل شوند. پس از برگزاری جلسات متعددی موفق نشدند به هدف مشترک و شخص واحدی برسند و با انتخاب سه نامزد از طریق احزاب مختلف مجموعه گردهم آمده خود را پراکنده کردند

اکثر ناظران سیاسی، دوماه پیش لباس اولین رییس جمهورزن فرانسه را بر تن سگولن رویال که مورد تایید همه سوسیالیست ها نبود، آزمایش "پرو" می کردند. ولی بلافاصله با منحصر به فرد شدن نامزد حزب حاکم، لباس ریاست جمهوری را مردانه کرده و بر تن نیکولا سارکوزی دوختند. با توجه به این که در نظر سنجی ها مجموعه آرای احزاب چپ از حزب سوسیالیست گرفته تا حزب کمونیست و احزاب تروتسکیستی به 40 درصد نمی رسد، نامزد حزب دست راستی، یعنی

نیکلا سارکوزی از شانس بیشتری در این انتخابات برخوردار است. اما به نظر من در اولین مرحله انتخابات که روز یکشنبه برگزار می شود، دو سورپریزی که برخی انتظار آن را دارند نخواهیم دید؛ نخست این که حتما انتخابات به دور دوم خواهدکشید. هیچیک از نامزدان قادر نخواهد بود به پنجاه درصد آرای داده شد نزدیک شود. دوم آن که جان ماری لوپن رهبر جبهه ملی (حزب راست افراطی نئوفاشیستی) فرانسه در دور اول حذف خواهد شد وبرعکس رویداد پنج سال پیش به مرحله دوم نخواهد رسید. و یک سورپریز خواهیم داشت که قبلا نبود. و آن هم فرانسوا بایرو نامزد حزب یو دی اف در این انتخابات با آوردن نزدیک به بیست درصد آرا نشان خواهد که نه تنها در برابر بلدوزرانتخاباتی

حزب ژاک شیراک پس از انتخاب وی به ریاست جمهوری پنج سال پیش به خوبی توانسته است مقاومت کند بلکه قادر بوده حزبی را که پس از شکست خوردن والری ژیسکاردنتن از فرانسوا میتران به انزوا کشیده شده بود، سر انجام باز سازی کند. در صورتی که فرانسوا بایرو به دور دوم انتخابات برسد به نظر من احتمال انتخاب شدنش بسیار زیاد است. سورپریز دیگری هم ممکن است از اظهار روان جمعی زنان فرانسه، کشور مادر حقوق بشر و نویسنده جنس دوم، با دادن رای بسیار بالا به سگولن رویال از صندوق آرای مرحله اول بیرون بیاید و اورا در صدر دور اول قرار دهد. هریک از این سورپریز ها نشانه تحول جمعی فرانسوی خواهد بود نخستین سورپریز نشانه تداوم محافظه کاری در فرانسه با گرایش به میانه روی می باشد و دومین، نشانه خواستار تحول و نوگرایی بودن است هرچند محافظه کارانه! به هر حال در صورت پیروزی هر یک، از سه نفری که گفتم شانس پیروزی دارند، برنامه های اقتصادی و اجتماعی و سیاسی تفاوت شگرفی از آن چه دولت کنونی پیش می برد نخواهند داشت. بی شک مردم جهان کار فرانسه ترجیح می دهند دولتی از مجموعه احزاب چپ تشکیل شود، ولی به نظر من چنین دورنمایی با تسلط کنونی جناح راست حزب سوسیالیست وجود ندارد، هرچند فعالان نهاد های مدنی و شمار زیادی از طرفداران احزاب چپ از جمله سوسیالیست خواستار جدی آن هستند. و سندیکای کارفرمایان هم آشکار و نیمه پنهان از نیکلا سارکوزی حمایت می کند. نباید فراموش کرد که نهادهای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و مدنی و تشکل هایی که آنان را نمایندگی می کنند، در فرانسه چنان جا افتاده و تثبیت شده اند که هیچیک از نامزدان در صورت پیروزی بدون هماهنگی، همراهی یا حداقل مشورت و تفاهم با آن ها قادر به پیشبرد برنامه های خود نخواهد بود. این همان چیزی است که در کشور های در حال رشد یا اصلا وجود ندارد و یا بسیار ضعیف است. من هفته آینده دوباره در باره این انتخابات خواهم نوشت