تفاوت ميان جامعه مدنی - جامعه انفجاری

دیروز به روایتی نزدیک به یک میلیون کارگر، کارمند و دانشجو در فرانسه در راهپیمایی های سراسری شرکت کردند. راهپیمایی دیروز با اعتصاب وسیع کارمندان ادارات مختلف و کارگران متروی پاریس و راه آهن سراسری همراه بود که با طرح چهل سال کارکردن به جای 37 سال و نیم برای بازنشستگی مبارزه می کنند. اکثر دانشجویان در مخالفت با سوق دادن دانشگاه ها به بخش خصوصی نیز از هفته پیش در اعتصاب هستند. خلاصه این اعتصاب ها در رفت و آمد با وسایل نقلیه عمومی روز های دشواری را برای دیگران رقم زده اند،که وزیری آن را به "روز

های جهنمی پاریس" تشبیه کرده است.

آقای سارکوزی از همه می خواهد به اعتصابات خود پایان دهند. و نقل می کند "باید درایت پایان دادن به اعتصاب را داشت" وقتی زمان گفتگو (یا به قول حجاریان چانه زنی در بالا) پیش می آید.

موریس تورز رهبر حزب کمونیست فرانسه در سال 1936 زمانی که این جمله "درایت پایان دادن به اعتصاب" را گفت که تبدیل به ضرب المثل شده است جمله وی معنای دیگری داشت. او گفته بود "باید درایت پایان دادن به اعتصاب را داشت؛ زمانی که نتیجه داده است".

البته رئیس جمهورفرانسه به استفاده از جملات چپ برای پیش برد سیاست راست عریان عادت دارد. و در مقابل وزرای سابقا چپ وی از جمله برنارد کوشنر هم دارند در جمله پردازی های راست تبحر پیدا می کنند. گویی همه آنان تلاش می کنند تا مرز بین چپ و راست را در فرانسه از بین ببرند.

هرچند بخشی از کارمندان و کارگران فرانسه نیز فریفته لعاب چپ تبلیغات نیکلا سارکوزی شده اند و به او رای داده اند ولی وقتی به قول فرانسوی ها "ساعت حقیقت" فرا رسید و متوجه شدند که اولین تصمیم دولت وی کاهش مالیات افراد پر درآمد و افزایش سالهای کار کارگران است به سنگرهایی که گویا از زمان کمون پاریس و "جبهه مردمی" بین دو جنگ در یاد طبقه آنان حک شده برگشتند.

در این که چه زمانی کارگران، کارمندان و دانشجویان فرانسه ضرورت به کار بردن درایت خود را برای پایان اعتصاب به کار خواهند برد هنوز روشن نیست، و معلوم نیست این "روز های جهنمی" به قول آقای وزیر کی تمام می شود. آن چه که مشخص است در این جا هیچ کس از این که اعتصاب می کند و یا راهپیمایی می کند مورد مواخذه و تنبیه قرار نمی گیرد.

مبارزات اقتصادی و مدنی مردم را به حساب مبارزه برای سرنگونی نیکلا سارکوزی نخواهند گذاشت و دولت از نظامی ها برای شکستن اعتصاب رانندگان استفاده نخواهد کرد، زبان رهبران سندیکا های رانندگان مترو و اتوبوسرانان پاریس را نخواهند برید، ودانشجویان اعتصابی به زندان نخواهند رفت. مصاحبه با گردانندگان اعتصاب در اخبار و ساعت های پر تماشاچی تلویزیون و رادیو پخش شده و در صفحات نخست روزنامه ها چاپ می شود.

این همان تفاوتی است که ایران با جامعه ای مانند فرانسه دارد. تفاوتی که باعث متراکم شدن رنج روحی و خشم اجتماعی مردم ایران تا حد انفجار کور اجتماعی می شود و سر از شورش و تخریب و حتی ترور و جنگ خیابانی در می آورد، اما در جامعه ای مانند فرانسه به رفرم و عقب نشینی حکومت ها وحدت ملی را تقویت می کند. یعنی همان چیزی که در این روزهای نگرانی از حمله و جنگ و نزاع قومی و جدائی ملیت ها و تکه پاره شدن ایران، کابوس هر میهن دوستی شده است.