تفاوت ميان جامعه مدنی - جامعه انفجاری

دیروز به روایتی نزدیک به یک میلیون کارگر، کارمند و دانشجو در فرانسه در راهپیمایی های سراسری شرکت کردند. راهپیمایی دیروز با اعتصاب وسیع کارمندان ادارات مختلف و کارگران متروی پاریس و راه آهن سراسری همراه بود که با طرح چهل سال کارکردن به جای 37 سال و نیم برای بازنشستگی مبارزه می کنند. اکثر دانشجویان در مخالفت با سوق دادن دانشگاه ها به بخش خصوصی نیز از هفته پیش در اعتصاب هستند. خلاصه این اعتصاب ها در رفت و آمد با وسایل نقلیه عمومی روز های دشواری را برای دیگران رقم زده اند،که وزیری آن را به "روز

های جهنمی پاریس" تشبیه کرده است.

آقای سارکوزی از همه می خواهد به اعتصابات خود پایان دهند. و نقل می کند "باید درایت پایان دادن به اعتصاب را داشت" وقتی زمان گفتگو (یا به قول حجاریان چانه زنی در بالا) پیش می آید.

موریس تورز رهبر حزب کمونیست فرانسه در سال 1936 زمانی که این جمله "درایت پایان دادن به اعتصاب" را گفت که تبدیل به ضرب المثل شده است جمله وی معنای دیگری داشت. او گفته بود "باید درایت پایان دادن به اعتصاب را داشت؛ زمانی که نتیجه داده است".

البته رئیس جمهورفرانسه به استفاده از جملات چپ برای پیش برد سیاست راست عریان عادت دارد. و در مقابل وزرای سابقا چپ وی از جمله برنارد کوشنر هم دارند در جمله پردازی های راست تبحر پیدا می کنند. گویی همه آنان تلاش می کنند تا مرز بین چپ و راست را در فرانسه از بین ببرند.

هرچند بخشی از کارمندان و کارگران فرانسه نیز فریفته لعاب چپ تبلیغات نیکلا سارکوزی شده اند و به او رای داده اند ولی وقتی به قول فرانسوی ها "ساعت حقیقت" فرا رسید و متوجه شدند که اولین تصمیم دولت وی کاهش مالیات افراد پر درآمد و افزایش سالهای کار کارگران است به سنگرهایی که گویا از زمان کمون پاریس و "جبهه مردمی" بین دو جنگ در یاد طبقه آنان حک شده برگشتند.

در این که چه زمانی کارگران، کارمندان و دانشجویان فرانسه ضرورت به کار بردن درایت خود را برای پایان اعتصاب به کار خواهند برد هنوز روشن نیست، و معلوم نیست این "روز های جهنمی" به قول آقای وزیر کی تمام می شود. آن چه که مشخص است در این جا هیچ کس از این که اعتصاب می کند و یا راهپیمایی می کند مورد مواخذه و تنبیه قرار نمی گیرد.

مبارزات اقتصادی و مدنی مردم را به حساب مبارزه برای سرنگونی نیکلا سارکوزی نخواهند گذاشت و دولت از نظامی ها برای شکستن اعتصاب رانندگان استفاده نخواهد کرد، زبان رهبران سندیکا های رانندگان مترو و اتوبوسرانان پاریس را نخواهند برید، ودانشجویان اعتصابی به زندان نخواهند رفت. مصاحبه با گردانندگان اعتصاب در اخبار و ساعت های پر تماشاچی تلویزیون و رادیو پخش شده و در صفحات نخست روزنامه ها چاپ می شود.

این همان تفاوتی است که ایران با جامعه ای مانند فرانسه دارد. تفاوتی که باعث متراکم شدن رنج روحی و خشم اجتماعی مردم ایران تا حد انفجار کور اجتماعی می شود و سر از شورش و تخریب و حتی ترور و جنگ خیابانی در می آورد، اما در جامعه ای مانند فرانسه به رفرم و عقب نشینی حکومت ها وحدت ملی را تقویت می کند. یعنی همان چیزی که در این روزهای نگرانی از حمله و جنگ و نزاع قومی و جدائی ملیت ها و تکه پاره شدن ایران، کابوس هر میهن دوستی شده است.

بمباران پرسپولیس

سه هفته پیش نیکلا سارکوزی در مصاحبه ای گفته بود که اگرایران قطعنامه های شورای امنیت را اجرا نکند بمباران خواهد شد. چند روز پس از آن ، برنارد کوشنر وزیر امور خارجه صحبت از احتمال جنگ قریب الوقوع کرد و طی نامه ای از وزرای خارجه اتحادیه اروپا خواستار تشدید تحریم های اقتصادی خارج از چارچوب سازمان ملل شد. در حالی که جنگ طلبان و مداخله جویان در دوسوی مرز ایران امید زیادی به برقراری محیط جنگی برای پیشبرد نقشه هایشان بسته اند. احزاب و تشکل ها و شخصیت های مترقی وصلح طلب در ایران و جهان راه حل گفتگوی صادقانه را برای یافتن مشکلات ایران با جهان پیشنهاد می کنند. گفتگو های عمیق ایران و اروپا با پشتیانی دیپلماتیک چین و روسیه در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی از شمار چنین برنامه هایی بود که متاسفانه در دوسال اخیر به آن بهای لازم داده نشده است

فضای خطرناک و در حال انفجار کنونی در روابط ایران و جهان غرب و دنیای عرب تنها با باز گشت به چنین سیاست گفتگو و مراودات دوستانه با جهان می تواند خنثی گردد

در این تلاطمات ناگوار رابطه ایران و فرانسه خبری منتشر شد که از زاویه دیگری چیزی که ما ایرانیان را خوشحال می کند نشان می دهد و آن هم معرفی شدن فیلم پرسپولیس به عنوان فیلم فرانسوی شرکت کننده در مسابقات اسکار است. این فیلم ساخته یک فرانسوی ایرانی الاصل است. من متاسفانه این فیلم را ندیده ام و در جایگاه تایید و یا تکذیب مضمونی آن نیستم چنان که تبلیغات چند دقیقه ای این فیلم نشان می دهد زندگی یک خانواده طبقه متوسط در ایران و دختر جوان قهرمان آن در مهاجرت در خارج از کشور را به تصویر کشیده است که پس از دشواریهایی به فرانسه می رسد. قوت و ضعف فیلم هر چه باشد معرفی ان از سوی فرانسه برای نامزدی به اسکار بهترین فیلم خارجی نشانه آن موزاییک رنگارنگ فرهنگی جامعه فرانسه است که باعث شادی ما ایرانیان می شود.

ما گفتگو از پرسپولیس را بر توپ و تشر های بمباران ترجیح می دهیم و از دولتمردان دوکشور ایران و فرانسه می خواهیم در راه رفع خطر جنگ در ایران تلاش کنند

نجات یتیمان آفریقایی ؟

سه روز پیش رییس وچند نفر از اعضای انجمن "آرش زو ئه" که قصد داشتند از کشور چاد 103 کودک خردسال را با هواپیما از این کشورخارج کنند، از طرف دولت آن کشور دستگیر و زندانی شدند. از سوی رییس جمهور چاد اتهام سنگین دزدی بچه ها برای فروش اعضای بدن آنها عنوان شده است. هرچند چنین اتهامی بی جا به نظر می رسد، اما روشن شده است که ایراد های مهمی در کار این افراد وجود داشته است، با این که انجمن آنان در زبان فرانسه کشتی نوح را تداعی می کند ولی در کار آنان تنها چیزی که دیده نمی شود"نجات " انسانهاست. آنان از فقر اقتصادی روستائیان زیر پوشش حقوق بشر سوء استفاده کرده اند. این ادعا های آنان که این کودکان، یتیمان منطقه جنگ زده دارفور سودان بودند بنا بر نوشته های مطبوعات فرانسه دروغ بوده است. اکثریت آنان پدر و مادر دارند و مهمتر از آن از ساکنین شرق چاد هستند که هم مرز با سودان می باشد و هیچیک از آنان نیز فرزند جنگ زده و یا مریض نیستند واعضای این انجمن آنان و یا خانواده شان را با وعده هایی گول زده اند

سپس مشخص شده است که در آن سوی دیگر خانواده هایی در فرانسه در انتظار استقبال از این کودکان به انجمن "آرش زوئه" مبالغی بیش از 2000 اورو "کمک" کرده اند. طبق نوشته برخی از مطبوعات فرانسه این خانواده ها بچه دار نمی شدند و قصد داشته اند این کودکان را فرزند خوانده خود بکنند

شاید مدیران این انجمن انتظار داشتند با نشستن هواپیمای این خردسالان در فرودگاه پاریس، در اخبار ساعت هشت شب تلویزیون های فرانسه مانند قهرمانان نجات کودکان آفریقایی شناخته شوند ولی چنین کارزاری مشابهت هایی با کار های انساندوستانه برنارد کوشنر وزیر امورخارجه ـ زمانی که سوسیالیست بود و "پزشکان بی مرز" را رهبری می کرد ـ دارد . بی جهت نیست که برخی از شخصیت های دموکرات و آزادیخواه و نمایندگان مجلس فرانسه از بی توجهی اگر نگوییم تشویق ضمنی بخشی از دولت سخن می گویند. هرچند کار زار های آن موقع آقای کوشنر هم بیشتر پر سر وصدا و علیه کشور هایی چون ویتنام و کوبا بود

با حسن نیت تمام گفتار وزیر را می توان پذیرفت که آن وزارتخانه کمکی برای این کارزار نکرده است ، اما از تصادفات روزگار دیروز شهردار سوسیالیست پاریس اعتراض می کرد که همان وزارتخانه به شهرداران برخی از کشور های آفریقایی برای شرکت در کنفرانسی در جزیره کرس ویزای ترانزیت از پاریس نداده است و آنها مجبور شده اند سویس و چین را برای رسیدن به این جزیره فرانسوی دور بزنند. با توجه به تدارک کارت آبی در سطح اروپا ـ مشابه کارت سبز آمریکا ـ برای جذب نخبه های فکری آسیا و آفریقا، نمی توان روی دوگانه بودن رفتار برخی از اروپاییان در مقابل مردم این قاره ها انگشت نگذاشت

مردم آفریقا به یک رابطه عادلانه اقتصادی با جهان خارج به ویژه اروپا نیاز دارد. راستی چنین کارزار هایی با رنگ ولعاب "بشردوستانه" به جمع آوری تنومندان آفریقایی در قرن های گذشته حمل آنان با شرایط غیر انسانی برای فروش در قاره آمریکا شباهتی ندارد؟